Shaken but not stirred.....
Door: Marjolein
Blijf op de hoogte en volg Maarten en Marjolein
17 November 2012 | Spanje, Isla de Lanzarote
Zaterdag 17 november
De wind giert om de boot heen maar we hebben er niet veel last van want het water is rustig hier. We ankeren nu bij Playa Quemada, Zuid-oost kant van Lanzarote. We liggen hier sinds twee uur nadat we vanmorgen om 7 uur van onze vorige ankerplek aan de zuidkant van Lanzarote zijn weggevlucht.
Gisterochtend vertrokken we uit Gran Tarajal, Fuerteventura omdat de wind zo mooi westelijk zou zijn. Dat viel toch tegen, het werd meer NNW, waardoor we hoog aan de wind moesten zeilen. De wind was zeer wisselend, waardoor we ook een paar uur moesten moteren.
Bij Lanzarote aangekomen verkoos Maarten een ankerplek aan de zuidkant boven één om de hoek, aan de zuid-oost kant. Nou dát heeft ie geweten. We lagen ongelofelijk te rollen op de swell (golfslag). Hoewel een catamaran daar veel minder last van heeft dan een enkelromper, was het vannacht echt bal. De wind was gedraaid naar het NW en we lagen dwars op de (forse) inkomende oceaangolven tussen de twee eilanden.
Er vielen zelfs dingen om in de boot, die tijdens de storm op de oceaan gewoon waren blijven staan.
En Waam maar waken. Ik slaap wel; als ik maar eenmaal weet dat het anker goed ligt en er geen gevaar dreigt, dan geef ik me verder wel over aan de omstandigheden en slaap. Dus vanmorgen om 7 uur anker-op en verkast naar dit prachtige plekje.
We wanen ons bijna alleen op de wereld; er ligt niemand anders. We worden omgeven door een woest maar ook prachtig berglandschap (zie panoramafoto die overigens niet laat zien dat de baai rond loopt). Hopelijk kunnen we hier blijven in afwachting van de komst van Nienke, HenkJan en de kinderen volgende week.
En terwijl Maarten nu wat uurtjes slaap ligt in te halen, kan ik mooi even een stukje schrijven.
Eergisteren besloten we samen met Gerdie en Quido om een busritje te maken naar de zuidpunt van Fuerteventura. We wilden eerst naar het noorden maar dat werd ons afgeraden door een Nederlander die per bus zowel noordelijk als zuidelijk gegaan was. Zuidelijk was veel leuker zo zei hij: dus óp naar Morro Jable.
Het bleek inderdaad levendig want het was een toeristenplaatsje en alles maar dan ook alles was gericht op de toerist. Nou ja, het landschap waar de bus doorheen reed was wel imposant en in elk geval hebben we weer een mooi verhaal te vertellen want de heenweg-chauffeur speelde met zijn- en ons leven, door veel en veel te hard te rijden. Inhalen; schielijk remmen waardoor rugzakken door de bus vlogen; bochten afsnijden etc. We hadden het zweet in onze handen staan en één stel toeristen stapten halverwege zelfs lijkbleek uit.
Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en werden we op de terugweg getrakteerd op een buschauffeur die heel prettig reed.
Gran Tarajal is een ontzettend leuke, kleine haven bij een authentiek Spaans dorpje. We hebben er langere tijd met heel veel plezier gelegen en zouden het iedereen aanraden. Weinig toerisme, mooie ankerbaai direct naast de haven en de haven zelf prettig, eenvoudig en goedkoop. Met onze catamaran betaalden we 19 euro voor een nacht.
Zoals ik in het vorige blog al schreef ontmoetten we er Peter (Ier) en Werner (Duitser). Peter heeft ons alle mooie plekjes op de Canarische Eilanden gewezen maar ook heeft hij Maarten begeleid bij het uit elkaar halen, schoonmaken en onderhouden van onze lieren. Een klus waar Maarten erg tegenop zag.
Werner heeft ons het recept van “Pfann-brot” gegeven. Schijnt heel simpel te zijn, ik ga het vanavond proberen want morgen willen we natuurlijk toch wel graag weer vers brood. De komende dagen zullen gebruikt worden om de boot ‘gasten-klaar’ te maken en om wat aan te rommelen. We zijn nog steeds niet echt mobiel; vooral ik heb nog flink last van knie en ribben, dus het tempo ligt vrij laag.
Mogelijk maken we nog een excursie naar de wal…. We zullen zien.
We hebben nog niet kunnen ontdekken waar we met de dinghy zouden kunnen ‘landen’.
In elk geval hopen we hier de komende dagen rustig te kunnen liggen want ‘de woelige baren’ van de afgelopen nacht bevielen ons maar niks. Als in een wasmachine… 'shaken but not stirred' - citaat James Bond.
De wind giert om de boot heen maar we hebben er niet veel last van want het water is rustig hier. We ankeren nu bij Playa Quemada, Zuid-oost kant van Lanzarote. We liggen hier sinds twee uur nadat we vanmorgen om 7 uur van onze vorige ankerplek aan de zuidkant van Lanzarote zijn weggevlucht.
Gisterochtend vertrokken we uit Gran Tarajal, Fuerteventura omdat de wind zo mooi westelijk zou zijn. Dat viel toch tegen, het werd meer NNW, waardoor we hoog aan de wind moesten zeilen. De wind was zeer wisselend, waardoor we ook een paar uur moesten moteren.
Bij Lanzarote aangekomen verkoos Maarten een ankerplek aan de zuidkant boven één om de hoek, aan de zuid-oost kant. Nou dát heeft ie geweten. We lagen ongelofelijk te rollen op de swell (golfslag). Hoewel een catamaran daar veel minder last van heeft dan een enkelromper, was het vannacht echt bal. De wind was gedraaid naar het NW en we lagen dwars op de (forse) inkomende oceaangolven tussen de twee eilanden.
Er vielen zelfs dingen om in de boot, die tijdens de storm op de oceaan gewoon waren blijven staan.
En Waam maar waken. Ik slaap wel; als ik maar eenmaal weet dat het anker goed ligt en er geen gevaar dreigt, dan geef ik me verder wel over aan de omstandigheden en slaap. Dus vanmorgen om 7 uur anker-op en verkast naar dit prachtige plekje.
We wanen ons bijna alleen op de wereld; er ligt niemand anders. We worden omgeven door een woest maar ook prachtig berglandschap (zie panoramafoto die overigens niet laat zien dat de baai rond loopt). Hopelijk kunnen we hier blijven in afwachting van de komst van Nienke, HenkJan en de kinderen volgende week.
En terwijl Maarten nu wat uurtjes slaap ligt in te halen, kan ik mooi even een stukje schrijven.
Eergisteren besloten we samen met Gerdie en Quido om een busritje te maken naar de zuidpunt van Fuerteventura. We wilden eerst naar het noorden maar dat werd ons afgeraden door een Nederlander die per bus zowel noordelijk als zuidelijk gegaan was. Zuidelijk was veel leuker zo zei hij: dus óp naar Morro Jable.
Het bleek inderdaad levendig want het was een toeristenplaatsje en alles maar dan ook alles was gericht op de toerist. Nou ja, het landschap waar de bus doorheen reed was wel imposant en in elk geval hebben we weer een mooi verhaal te vertellen want de heenweg-chauffeur speelde met zijn- en ons leven, door veel en veel te hard te rijden. Inhalen; schielijk remmen waardoor rugzakken door de bus vlogen; bochten afsnijden etc. We hadden het zweet in onze handen staan en één stel toeristen stapten halverwege zelfs lijkbleek uit.
Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en werden we op de terugweg getrakteerd op een buschauffeur die heel prettig reed.
Gran Tarajal is een ontzettend leuke, kleine haven bij een authentiek Spaans dorpje. We hebben er langere tijd met heel veel plezier gelegen en zouden het iedereen aanraden. Weinig toerisme, mooie ankerbaai direct naast de haven en de haven zelf prettig, eenvoudig en goedkoop. Met onze catamaran betaalden we 19 euro voor een nacht.
Zoals ik in het vorige blog al schreef ontmoetten we er Peter (Ier) en Werner (Duitser). Peter heeft ons alle mooie plekjes op de Canarische Eilanden gewezen maar ook heeft hij Maarten begeleid bij het uit elkaar halen, schoonmaken en onderhouden van onze lieren. Een klus waar Maarten erg tegenop zag.
Werner heeft ons het recept van “Pfann-brot” gegeven. Schijnt heel simpel te zijn, ik ga het vanavond proberen want morgen willen we natuurlijk toch wel graag weer vers brood. De komende dagen zullen gebruikt worden om de boot ‘gasten-klaar’ te maken en om wat aan te rommelen. We zijn nog steeds niet echt mobiel; vooral ik heb nog flink last van knie en ribben, dus het tempo ligt vrij laag.
Mogelijk maken we nog een excursie naar de wal…. We zullen zien.
We hebben nog niet kunnen ontdekken waar we met de dinghy zouden kunnen ‘landen’.
In elk geval hopen we hier de komende dagen rustig te kunnen liggen want ‘de woelige baren’ van de afgelopen nacht bevielen ons maar niks. Als in een wasmachine… 'shaken but not stirred' - citaat James Bond.
-
17 November 2012 - 15:28
Anita Verhagen:
Lieve Maarten en Marjolein
Ik blijf het stoer vinden wat jullie allemaal uitspoken. Ik ben iemand die zonder "kots-zakje" niet de baai uit zou gaan. Heeft de pfan-brot gesmaakt?
Met de TD dinsdag een gezellig en lekker etentje gehad in Santpoort: Dingespoort. De meeste pensinado's waren ook van de partij om het jongere telg wat in de gaten te houden. Mary was er helaas niet bij want die had een begoorlijke smak thuis gemaakt een paar weken geleden en was nog steeds niet goed mobiel maar die heeft dan ook minder natuurlijke bescherming rond haar heupen. Hebben wij wat meer mazzel!
Vandaag en morgen heb ik de oppas van de hond van mijn zus: verplicht lekker wandelen. Is wel goed voor dit luie lijf.
Ik hoop dat de wind wat afzwakt als jullie vrienden komen en dat de zon lekker schijnt.
Liefs, Anita -
17 November 2012 - 15:30
Anita Verhagen:
PS niet op de spel fouten letten: te haastig opgestuurd. -
17 November 2012 - 15:31
Maarten En Marjolein Van Wamelen:
Wauw Anita, dat is snel.... ik had de foto's nog niet eens geplaatst ;-)) -
18 November 2012 - 07:45
Marianne Rebel:
Hi lieverds,
heerlijk weer die verhalen, geniet er volop van, en hoop dat nog een tijdje te kunnen doen.
Bij jullie geen dag het zelfde, hoe te gek is dat!
Aal en ik hebben gisteren een sloppen tocht gemaakt met gasten uit café Oomstee, jeetje dat was lachen,26 mensen werden in groepjes van 2 Zandvoort noord in gestuurd, met opdrachten .
Ik kreeg aan mijn zijde een vrouwtje ,welke al wat in het glas had gekeken, en het maar over haar kale papegaai had, Jezus!
Zonder bril[vergeten] de sloppen in, overal zag zij vogeltjes,bij elke boom stond ze te fluiten,en te kletsen. Haar papegaai was aan de anti-depressiva en daar kaal van geworden om dat hij tijdens een auto-rit van zijn stokje was gevallen.[ moet je nog peulen]
Uiteindelijk ,moest ik zo nodig plassen van het lachen, [waar in noord kan je plassen] dat wij hadden besloten ergens in het dorp ,de vragen in te vullen en na een uurtje weer terug te gaan naar Oomstee.
Iedereen was al binnen, hadden al bijna de politie gebeld om dat we zo lang [vermist] waren.
Leuke avond gehad.
Tot gauw ,
x Mar.
-
21 November 2012 - 13:08
Paul En Gertie:
Hai wereldreizigers,
shaken but not stirred haha, wij zijn naar de nieuwste James Bond film geweest, weinig te shaken en te stirren, Bond drinkt nu Heineken uit een flesje, de geruchten gaan dat de bier firma ettelijke miljoenen euro's betaald heeft om het flesje een a twee maal in beeld te krijgen, waar een klein groen flesje al niet groot in kan zijn. De film was overigens absoluut top.
Hier op de laan een gote puinhoop, stoepen liggen nog steeds open en dat blijft voorlopig nog wel zo, voordeur is alleen te bereiken via een plankje over de geul, ik voel me wel een beetje kasteelheer zo met en eigen "ophaalbrug"voor ons huis.
Er is ook een begin gemaakt met de aanleg van het "recroduct" de hele dag denderen grote kiepwagens met strand zand over de laan, alles begint langzaam vol met stuifzand te geraken, auto, vijver, ramen etc.
Het vervelende is dat dit zand zout is, dus houden we alles goed in de gaten wat roest betreft en andere beschadigingen. Ik zal een oogje in het zeil houden bijn jullie huis, ik heb het idee dat het aan jullie huurders allemaal voorbij gaat.
Verder geen nieuws en roddels die het vermelden waard zijn.
De groeten vanaf een zanderige laan.
Paul en Gertie.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
