Even mopperen en buren op bezoek
Door: Marjolein
Blijf op de hoogte en volg Maarten en Marjolein
10 Januari 2013 | Spanje, Isla de Gran Canaria
Woensdag 9 januari
Er moet me toch iets van het hart. Die Spanjaarden zitten in de allerdiepste crisis; je zou toch verwachten dat ze blij zouden zijn met elke cent. Maar nee. Wij vinden de houding vaak afwerend, soms ronduit onvriendelijk en absoluut niet commercieel.
Zo liggen we nu in een baaitje vlak naast een kleine maar keurige haven. Om water in jerrycans te halen en om aan wal te gaan, gaan wij met onze dinghy/bijboot dat haventje in en leggen onze dinghy dan in een ‘dood’ hoekje, eigenlijk bijna onzichtbaar. Niemand heeft er last van en let wel, het gaat maar om twee bijbootjes (Mobilae en Impact), die er ook nog eens zelden tegelijkertijd zijn. De andere ankeraars (welgeteld nog drie) leggen hun bootjes elders of hebben een vast plekje.
Toch heeft de havenmeester ons te kennen gegeven dat we niet meer welkom zijn in de haven overdags. ’s Avonds mogen we er nog wel aanmeren. Gerdie had al eerder te horen gekregen dat zij niet meer op de steiger in een tobbe haar was mocht doen (tot daar aan toe, hoewel ook al flauw omdat we met zo weinig zijn) maar nu mogen we dus helemaal de haven niet meer in.
En waar kunnen wij dan nog ons geld besteden?? Niet bij hen op ‘t terrein in de winkels in elk geval…..dom en onaardig. Dit is dus inmiddels de tweede haven op de Canarische Eilanden waar bezoekende schepen niet welkom zijn, ondanks dat er wel gewoon plaats genoeg is.
Zo waren we twee weken geleden in een ‘ferreteria’, een soort ijzerwinkel omdat we op zoek waren naar een setje om zelf schroefdraad in staal te kunnen tappen. We waren al enkele malen eerder in diezelfde winkel en steeds hoorden we ‘nee en ik weet ook niet waar u ‘t wel kunt krijgen’.
Dus mopperden we al eerder op de slechte instelling van de verkopers daar. Maar nood breekt wetten en als iets nodig is, ga je toch maar weer terug in de hoop dat je ditmaal wel zult slagen.
We stapten samen de winkel binnen met een geleende tap en legden in ons beste Spaans uit dat we dat graag wilden hebben, maar dan de complete set. Let wel: we hadden al één set in de toonbankvitrine zien liggen….. maar men zei NEE, hebben we niet.
Nou, zei Maarten, wat ligt daar dan?? Oh oh, dan toch maar even pakken en ja hoor, het was het door ons gezochte setje. Ongelofelijk en dom!
Net als die siësta….. die duurt echt vaak van 13.30 uur tot 17.00 uur!!! Ehhhhh, crisis?? Willen we nou brood op de plank of niet?
Gelukkig zijn er ook veel hele goede, welwillende en vriendelijke Spanjaarden maar de indruk die de ‘onvriendelijken’ achterlaten is groter.
Nog één voorbeeldje dan: we zagen een Duitser ijsjes kopen en die man mopperde terecht dat hij de prijs/kwaliteit verhouding niet goed vond (kleine en dure ijsbolletjes). De verkoper deed of hij hem niet hoorde en negeerde hem volkomen! Zijn geld had ie tenslotte al binnen. Daar koop je dus nooit meer een ijsje….
Genoeg gemopperd (wel lekker hoor, even van het hart). Morgen is Quido jarig; we gaan ’s avonds met ons vieren iets eenvoudigs maar gezelligs eten ergens.
Morgenochtend krijgen wij koffiebezoek van onze buren uit Zandvoort! Grappig wel, zij verblijven in Puerto de Mogan, dus nu zijn we hier bijna weer buren. (op het moment van plaatsen zijn zij al geweest, zie foto)
Vandaag voeren we met Gerdie en Quido op onze Mobilae – zij wilden weleens op een catamaran varen - naar Pasito Blanco omdat daar een Yanmar specialist zit; één van de motoren lekt koelvloeistof.
Helaas gaat het een kostbaar grapje worden omdat er een spruitstuk vernieuwd moet worden. Hoort erbij allemaal maar toch….au!
Het onderdeel is besteld en we moeten er vrijdag weer naar toe voor de montage. Daarna hopen we te kunnen gaan…..we willen graag door. Tenerife lokt.
Gelukkig zag ik gisterochtend onze schildpad weer. Er leven er hier in elk geval twee en beiden zien we met een zekere regelmaat. Een grote zeeschildpad en een kleinere. Maar ‘t zijn wel boeven hoor; zodra ze in de gaten hebben dat ze gezien worden, duiken ze onder. We hebben al met zovelen zo ontzettend vaak met fototoestellen in de aanslag gestaan en toch is het nog niemand gelukt om een goede foto van ze te maken.
Eergisteren hebben Gerdie, Maarten en ik een flinke wandeling gemaakt van ongeveer 1,5 uur en mijn rug hield het prima. Dat smaakte naar meer dus gisteren zijn Gerdie en ik samen een berg opgeklommen, waar we al een paar weken vanuit onze baai tegenaan kijken. We dachten er met een dik uurtje wel te zijn maar dat viel tegen! Het werd een uur of drie lopen.
Gelukkig was het een beetje bewolkt en scheen de zon niet meedogenloos op onze koppies. Dan was het klimmen echt afzien geworden!! Althans voor mij, want sportvrouw Gerdie gaat als een jonge hinde en geen berg lijkt te hoog voor haar. Op haar slippertjes ‘rent’ ze bijna naar boven terwijl ik er achter aan loop te hijgen in mijn oerdegelijke sandalen.
Maar ook dat heeft mijn rug prima overleefd, dus nou moet ik opletten dat ik niet overmoedig word…
Het eind van de dag werden we beloond met alweer een prachtige zonsondergang. Daar krijg je nooit genoeg van; wat een kleurenpracht.
Er moet me toch iets van het hart. Die Spanjaarden zitten in de allerdiepste crisis; je zou toch verwachten dat ze blij zouden zijn met elke cent. Maar nee. Wij vinden de houding vaak afwerend, soms ronduit onvriendelijk en absoluut niet commercieel.
Zo liggen we nu in een baaitje vlak naast een kleine maar keurige haven. Om water in jerrycans te halen en om aan wal te gaan, gaan wij met onze dinghy/bijboot dat haventje in en leggen onze dinghy dan in een ‘dood’ hoekje, eigenlijk bijna onzichtbaar. Niemand heeft er last van en let wel, het gaat maar om twee bijbootjes (Mobilae en Impact), die er ook nog eens zelden tegelijkertijd zijn. De andere ankeraars (welgeteld nog drie) leggen hun bootjes elders of hebben een vast plekje.
Toch heeft de havenmeester ons te kennen gegeven dat we niet meer welkom zijn in de haven overdags. ’s Avonds mogen we er nog wel aanmeren. Gerdie had al eerder te horen gekregen dat zij niet meer op de steiger in een tobbe haar was mocht doen (tot daar aan toe, hoewel ook al flauw omdat we met zo weinig zijn) maar nu mogen we dus helemaal de haven niet meer in.
En waar kunnen wij dan nog ons geld besteden?? Niet bij hen op ‘t terrein in de winkels in elk geval…..dom en onaardig. Dit is dus inmiddels de tweede haven op de Canarische Eilanden waar bezoekende schepen niet welkom zijn, ondanks dat er wel gewoon plaats genoeg is.
Zo waren we twee weken geleden in een ‘ferreteria’, een soort ijzerwinkel omdat we op zoek waren naar een setje om zelf schroefdraad in staal te kunnen tappen. We waren al enkele malen eerder in diezelfde winkel en steeds hoorden we ‘nee en ik weet ook niet waar u ‘t wel kunt krijgen’.
Dus mopperden we al eerder op de slechte instelling van de verkopers daar. Maar nood breekt wetten en als iets nodig is, ga je toch maar weer terug in de hoop dat je ditmaal wel zult slagen.
We stapten samen de winkel binnen met een geleende tap en legden in ons beste Spaans uit dat we dat graag wilden hebben, maar dan de complete set. Let wel: we hadden al één set in de toonbankvitrine zien liggen….. maar men zei NEE, hebben we niet.
Nou, zei Maarten, wat ligt daar dan?? Oh oh, dan toch maar even pakken en ja hoor, het was het door ons gezochte setje. Ongelofelijk en dom!
Net als die siësta….. die duurt echt vaak van 13.30 uur tot 17.00 uur!!! Ehhhhh, crisis?? Willen we nou brood op de plank of niet?
Gelukkig zijn er ook veel hele goede, welwillende en vriendelijke Spanjaarden maar de indruk die de ‘onvriendelijken’ achterlaten is groter.
Nog één voorbeeldje dan: we zagen een Duitser ijsjes kopen en die man mopperde terecht dat hij de prijs/kwaliteit verhouding niet goed vond (kleine en dure ijsbolletjes). De verkoper deed of hij hem niet hoorde en negeerde hem volkomen! Zijn geld had ie tenslotte al binnen. Daar koop je dus nooit meer een ijsje….
Genoeg gemopperd (wel lekker hoor, even van het hart). Morgen is Quido jarig; we gaan ’s avonds met ons vieren iets eenvoudigs maar gezelligs eten ergens.
Morgenochtend krijgen wij koffiebezoek van onze buren uit Zandvoort! Grappig wel, zij verblijven in Puerto de Mogan, dus nu zijn we hier bijna weer buren. (op het moment van plaatsen zijn zij al geweest, zie foto)
Vandaag voeren we met Gerdie en Quido op onze Mobilae – zij wilden weleens op een catamaran varen - naar Pasito Blanco omdat daar een Yanmar specialist zit; één van de motoren lekt koelvloeistof.
Helaas gaat het een kostbaar grapje worden omdat er een spruitstuk vernieuwd moet worden. Hoort erbij allemaal maar toch….au!
Het onderdeel is besteld en we moeten er vrijdag weer naar toe voor de montage. Daarna hopen we te kunnen gaan…..we willen graag door. Tenerife lokt.
Gelukkig zag ik gisterochtend onze schildpad weer. Er leven er hier in elk geval twee en beiden zien we met een zekere regelmaat. Een grote zeeschildpad en een kleinere. Maar ‘t zijn wel boeven hoor; zodra ze in de gaten hebben dat ze gezien worden, duiken ze onder. We hebben al met zovelen zo ontzettend vaak met fototoestellen in de aanslag gestaan en toch is het nog niemand gelukt om een goede foto van ze te maken.
Eergisteren hebben Gerdie, Maarten en ik een flinke wandeling gemaakt van ongeveer 1,5 uur en mijn rug hield het prima. Dat smaakte naar meer dus gisteren zijn Gerdie en ik samen een berg opgeklommen, waar we al een paar weken vanuit onze baai tegenaan kijken. We dachten er met een dik uurtje wel te zijn maar dat viel tegen! Het werd een uur of drie lopen.
Gelukkig was het een beetje bewolkt en scheen de zon niet meedogenloos op onze koppies. Dan was het klimmen echt afzien geworden!! Althans voor mij, want sportvrouw Gerdie gaat als een jonge hinde en geen berg lijkt te hoog voor haar. Op haar slippertjes ‘rent’ ze bijna naar boven terwijl ik er achter aan loop te hijgen in mijn oerdegelijke sandalen.
Maar ook dat heeft mijn rug prima overleefd, dus nou moet ik opletten dat ik niet overmoedig word…
Het eind van de dag werden we beloond met alweer een prachtige zonsondergang. Daar krijg je nooit genoeg van; wat een kleurenpracht.
-
10 Januari 2013 - 17:35
Irene:
Ja, Marjolein. zo'n zonsondergang ........krijg je nooit genoeg van!!En van het mooie weer ook niet. 6 dagen was echt te kort, maar heeft me wel heel goed gedaan. Zijn alweer een week aan het werk...lekker!
Veel plezier verder. Op naar Tenerife.
-
10 Januari 2013 - 18:28
Odette:
Heel herkenbaar... Van de zomer in spanje bij onze vriendin,die er al 30 jaren woont en een aantal restaurants gebouwd heeft en gerund heeft, hoorden wij precies hetzelfde. Koffie pauze wordt buiten de kantor panden genoten... Dus weer een uur weg. Vervolgens siësta om 1300 tot 17.00 uur. Geen klant te bekennen voor die tijd ineen of ander gehucht.. Maar wij kwamen met 9 man... Dorstig.. Lekker tappasje..om 1600, .nee, kan niet. ZE willen inderdaad niets verdienen.. Winkels ook. Spanjaarden dicht maar de chinees , die wok restaurants heeft en bijv de blokkers van hier, is gewoon van 'smorgens 7 tot 'savonds 24.00 open. Dus ja, wie verdient het geld...
En dat in Javea..
Sukkels... Gauw naar tenerife! Wie weet is daar wel een gezellige havenmeester! Want er zijn heel veel leuke spanjaarden!
Xx -
10 Januari 2013 - 18:38
Anita Verhagen:
Lieve Wamels
Heerlijk om even te mopperen zo nu en dan. Ik had het van DE Spanjaard niet van verwacht dat "ongast-vrije" Maar ja, een mens is maar een mens (et il faut de tout pour faire une monde): weer even war anders dan Spaans.
Heerlijk dat je weer zo kan wandelen met zo'n berggeit op sansalen naast je. Als ik zo die foto met dat kruis erop zie was het een pittige trip.
Hopelijk zijn julle manco's op de boot snel verholpen zo dat de vaart naar Tenerife kan beginnen.
Goede vaart gewenst
xxxAnita -
11 Januari 2013 - 08:09
Marianne Rebel:
hi lieverds,
de eerste ijsdag deze ochtend dat wordt krabben!!
Als ik jullie verslag door lees , dan zijn er indd een groep luie oetpiepers onder de Spaanse bevolking, dat merk ik ook tijdens ons [ Aal/en ik ] verblijf elk jaar weer.
Wat daar aan te doen , taal leren en ze om de oren slaan met een paar voltreffers.[ is nog leuk ook].
Wat heerlijk om alles weer te lezen , die warmte ,de vrijheid het is allemaal zo super .
Hier dus met 1 dag vriesweer, iedereen weer op de tv in rep en roer over de elfstedentocht, hoe klein burgelijk allemaal.
Maar goed, dat is nog altijd beter dan dat negatieve gekrakeel over hoe slecht het allemaal niet gaat .
Dus al met al niets aan de hand ,en jullie missen ECHT NIETS !!!
kus kus,
Mar
-
13 Januari 2013 - 21:53
Cynthia Van Hest:
Hoi, ik hoop dat het met je motor probleem nu opgelost is.
Kunnen jullie door naar Tenerife, eens kijken of de Spaanse daar,het wat beter doen. Want ondertussen zitten jullie waarschijnlijk zonder water, of gaan jullie nu in het donker water halen?
Groetjes Cynthia -
17 Januari 2013 - 08:56
Monique En Kees Ijzerman:
Hallo zeeluitjes,
Op 16 januari om 00.41 is onze kleinzoon via een keizersnede geboren
Hij heet Stan en weegt 8 pond en is 56 cm lang.
Claudia en Stan maken het goed.
Het was een spannende tijd en zijn ook dankbaar dat het zo goed is verlopen
Fijn dat het met je rug goed gaat. Mooie foto,s !
Goede vaart naar Tenerife en tot horens.
Liefs Kees en Monique.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
